Nga John Daniel Davidson:
Lufta amerikano-izraelite kundër Iran ka hyrë tashmë në javën e pestë dhe po shfaq gjithnjë e më shumë tiparet e një konflikti pa dalje të qartë. Pavarësisht bombardimeve intensive ajrore dhe detare, regjimi në Tehran mbetet në këmbë, ndërsa Irani vazhdon të mbajë nën kontroll një nga arteriet më të rëndësishme të botës: Gjirin e Hormuzit.
Administrata e Donald Trump duket se po ndryshon vazhdimisht qëllimet e luftës. Sekretari i Shtetit, Marco Rubio, publikoi një listë të re objektivash: shkatërrimi i forcave ajrore dhe detare iraniane, dobësimi i kapaciteteve raketore dhe goditja e industrisë ushtarake.
Por këto objektiva nuk përputhen me deklaratat fillestare të Sekretarit të Mbrojtjes, Pete Hegseth, i cili në fillim të operacionit theksonte neutralizimin e raketave dhe ndalimin e programit bërthamor si prioritet absolut.
Kjo lëvizje e vazhdueshme e “vijës së finishit” tregon një paqartësi strategjike që mund të ketë pasoja të rënda për SHBA-të.
Në terren, realiteti është më kokëfortë se propaganda. Irani jo vetëm që nuk është dorëzuar, por vazhdon të godasë objektiva amerikane. Një nga goditjet më të rënda ishte shkatërrimi i një avioni amerikan E-3 Sentry në Arabinë Saudite, një humbje simbolike dhe strategjike për Uashingtonin.
Sipas raportimeve, mbështetja indirekte nga Kina dhe Rusia po i jep Iranit avantazh në koordinimin e sulmeve.
Kontrolli i Hormuzit mbetet arma më e fortë e Iranit. Trafiku tregtar është pothuajse i paralizuar, duke shkaktuar rritje globale të çmimeve të energjisë.
Ironikisht, nuk janë flotat e mëdha që mbajnë të mbyllur këtë pikë kyçe, por taktikat asimetrike: varka të vogla, dronë të lirë dhe sulme të shpejta që e bëjnë pothuajse të pamundur ndërhyrjen klasike ushtarake.
Madje, Irani po shkon edhe më tej, duke tentuar të vendosë tarifa për kalimin në këtë ngushticë — një sfidë e hapur ndaj rendit ndërkombëtar.
Përballë këtij realiteti, Donald Trump duket se po shqyrton një opsion të njohur: shpalljen e një “fitoreje” dhe përfundimin e njëanshëm të luftës.
Retorikisht, ai e ka nisur këtë rrugë, duke deklaruar se Irani është “i mundur ushtarakisht”. Por faktet në terren tregojnë të kundërtën.
Megjithatë, kjo mund të jetë alternativa më pak e keqe për SHBA-të, duke shmangur një përshkallëzim të rrezikshëm që mund ta kthejë konfliktin në një “Vietnam të ri”.
Në planin e brendshëm, lufta po bëhet gjithnjë e më e papëlqyer. Rritja e çmimeve të karburantit dhe frika ekonomike po godasin drejtpërdrejt qytetarët amerikanë.
Sondazhet tregojnë se shumica e amerikanëve janë kundër dërgimit të trupave tokësore në Iran, ndërsa mbështetja për administratën po bie.
Megjithatë, paradoksi qëndron këtu: për të ulur tensionet, Uashingtoni mund të detyrohet të përshkallëzojë më tej konfliktin.
E vërteta e hidhur është se SHBA-të nuk kanë një rrugëdalje të pastër nga kjo luftë. Një përshkallëzim i mëtejshëm rrezikon një konflikt të gjatë dhe të kushtueshëm, ndërsa tërheqja rrezikon të perceptohet si dobësi.
Zgjidhja më pragmatike për Donald Trump mund të jetë shpallja e arritjes së objektivave — edhe nëse ato nuk kanë qenë kurrë të qarta — dhe ruajtja e të drejtës për të goditur sërish në të ardhmen.
Në fund, kjo nuk do të ishte një fitore e plotë, por ndoshta një shmangie e një disfate të madhe.
Lufta kundër Iran po tregon kufijtë e fuqisë ushtarake në një botë gjithnjë e më komplekse. Ajo që nisi si një operacion i shpejtë, rrezikon të shndërrohet në një krizë afatgjatë me pasoja globale.
Në këtë skenar, pyetja nuk është më “si të fitohet lufta”, por “si të dilet prej saj pa humbur gjithçka”.